«Залатая Саломка»: Новае дыханне народных промыслаў пад кіраўніцтвам Юліі Кісялёвай
Дзевятнаццаць гадоў таму пасля Бабруйскага мастацкага каледжа ў раённы дом рамёстваў маладым спецыялістам прыйшла Юлія Кісялёва, тады яшчэ Булыгіна. Пачынала ва ўстанове культуры мастаком-афарміцелем. За гэты час Юля стала майстрам па саломапляценні і шматдзетнай мамай. Гэты высокі статут яна нясе з гонарам. З мужам Сяргеем выхоўваюць чацвярых дзяцей. Два сыны і столькі ж дочак - іх працяг.
Па адукацыі Юлія - мастак па роспісе дрэва, інкрустатар саломкай. Яна, колькі сябе памятае, заўжды любіла маляваць. Да алоўкаў і альбома цягнулася з ранняга ўзросту. Здольнасці да творчасці развівала паступова. Атрымала профільную адукацыю і вярнулася на малую радзіму. Дом рамёстваў стаў яе першым і адзіным месцам працы. Пару месяцаў таму Юлія Кісялёва выйшла на працу. Пасля шматгадовага перапынку дэкрэтных водпускаў яна, як птушка, пырхнула ў калектыў, дзе па-новаму напоўнілася творчасцю. З энергіяй узялася за любімыя народныя рамёствы. Дарэчы, да іх у Юліі стаўленне асаблівае. Завошта ні возьмецца, змайструе так, што на любата. Выпадкова Юлія захапілася і саломкай. А потым хобі стала прафесіяй. Сёння ў яе творчай майстэрні займаецца група дзяцей розных узростаў, у асноўным ад шасці да трынаццаці гадоў. Ёсць і навічкі, і больш вопытныя. На індывідуальныя заняткі да Юліі Аляксандраўны прыходзяць і дашкаляты.
Рамесныя традыцыі майстар па саломапляценні пераймала ад старэйшых калег, шмат чаму вучылася сама і сёння на прафесійным узроўні валодае гэтым відам дэкаратыўна-прыкладной творчасці. Яе работы заслугоўваюць высокай ацэнкі, расказвае дырэктар філіяла «Раённы дом рамёстваў» Таццяна Халадок і ўдакладняе, што многія работы Юлі з элементамі беларускай сімволікі і брэндам Кастрычніцкага раёна. Яна і сама папаўняе фонды сваёй установы культуры, і маладое пакаленне далучае да народных рамёстваў.
Што робяць у «Залатой саломцы»? Зразумела, сувеніры, пано, цацкі. Да святаў Юлія Аляксандраўна робіць з дзецьмі вырабы, якія нясуць стваральную энергетыку. Дарэчы, да мамы на заняткі ў гурток прыходзіць і яе старэйшая дачка Эліна. Дома, прызнаецца дзяўчынка, не тая абстаноўка, не той эфект. А тут усё роўныя.
- Пасля аднаго майстаркласа профі не станеш, - аб тонкасцях рамяства разважае майстар па саломапляценні, - але ўсё ж за пару гадзін можна справіцца з простай задачай. Каб тварыць шэдэўры, трэба шмат чаму вучыцца. Саломка вельмі любіць рукі і можа быць такой, якой яе захочуць бачыць майстры. Яна жывая, таму лёгка ператвараецца ў астру, рамонак, пяро, сонца, хупавы капялюшык, ажурную кветку і паветраны вянок.
- Кожная праца з саломкі складаецца з велізарнай колькасці дробных элементаў, - дзеліцца майстар. - Саломка не адразу раскрывае свае таямніцы, не адразу даецца ў рукі. Трэба навучыцца адчуваць яе, асвоіць мноства прыёмаў пляцення. І вельмі важна зразумець, як адна саломінка можа ўчапіцца за іншую. Спазнаўшы розныя віды счаплення, хлопцы самі прыдумляюць прыгажосць: лісцікі, галінкі, траўку. Любая праца пачынаецца з таго, каб наплести вялікую колькасць розных элементаў. Потым з іх складаецца кампазіцыя.
Калі пра ўласныя натхненні, то Юлія Кісялёва яшчэ піша і карціны маслам. Гэта яе юнацкае захапленне. У аўтарскай калекцыі, якая не раз выстаўлялася на раённых мерапрыемствах, пераважна краявіды і нацюрморты. Прыгажосць натхняе, прызнаецца Юля. Яна бачыць яе там, дзе іншыя праходзяць міма. І гэта лічыць шматдзетная маці дарам Божым. Юля рада, што творчымі задаткамі яна надзяліла сваю старэйшую дачку Эліну, якая вучыцца ў 7 класе раённай гімназіі. У сярэдняй Эміліі напрамак таксама творчы, але звязаны больш з музыкай. Яна першакласніца і займаецца вакалам у дзіцячай школе мастацтваў. Старэйшы Глеб атрымлівае адукацыю ў Бабруйскім механіка-тэхналагічным каледжы. А самы маленькі трохгадовы Мірон пакуль што трымаецца бліжэй да бацькоў.
- Быць у асяроддзі дзяцей і дома, і на працы - для мяне ўжо звыклы лад жыцця, - гаворыць адкрыта Юля. – І нават, скажу больш: гэта маё пакліканне.
